Sophia

  De periode na onze date was moeilijk voor mij. Ik hield me aan mijn belofte en deed geen tests meer, hoe graag ik dat ook wilde. Ergens wist ik wel wat die uitslag zou zijn. Het zou me vast weer vertellen dat ik geen kind zou krijgen, dat ik waardeloos was als echtgenote.

  Ik hield het voor Lucas verborgen. Hij deed zijn best om me gelukkig te maken. Ik wilde hem laten denken dat hij daarin slaagde. Ik liet me weer meevoeren naar leuke dingen, deed alsof ik het enorm naar mijn zin had.

  Ik hield van hem. En als doen alsof ik me oké voelde hem wat rust en blijdschap gaf, dan moest ik dat doen. We hadden de kinderkamer op slot gedaan. Hij hoopte dat zo mijn diepe verdriet weg zou ebben. Hij was weer in gesprek geweest met Videoland. Ze waren enorm blij met *Hannah’s Chaos* en waren in onderhandeling over een tweede seizoen.

  Het was nu al drie maanden nadat we besloten een pauze te nemen, en de kogel was door de kerk: het filmen voor het tweede seizoen was in volle gang. De laatste paar dagen voelde ik me niet lekker. “Griepje,” gingen Lucas en ik van uit. Ik had een lichte koorts en was misselijk. Het was weekend, en dan filmden we niet, dus ziekte ik zoveel mogelijk uit.

  Maar de maandag erop was niet beter. Ik kreeg met hangen en wurgen een of twee boterhammen in. Nog altijd die lichte koorts. En nu was er ook vermoeidheid bij gekomen. Lucas had me laten liggen en was naar de set gegaan.

  Ik vermoedde om me te beschermen. Ik had me na mijn ontbijt omgekleed en had de bus gepakt. Na een uur reizen was ik dan op de filmlocatie aangekomen. Lucas was blijkbaar iets anders aan het doen. Toen ik binnenliep, zag ik alleen Jonas, Sam en Joyce klaarstaan.

  Ik liep de set weer op. Ik ging me door een kleine koorts niet laten tegenhouden. We hadden niet heel veel tijd om dit seizoen af te leveren: de zender wilde in het najaar het tweede seizoen al gaan uitzenden. En dit keer waren er 24 afleveringen besteld.

  Lucas had de hele zomervakantie als een gek geschreven. Hij had er nu tien af, maar was er zeker van dat hij, tegen de tijd dat we die tien af hadden, de rest wel had geschreven. Ik had hem al dikwijls gezegd dat als het hem te veel werd, hij of meer schrijvers moest inhuren of stoppen. Maar van beide wilde hij niets weten.

  Hij was altijd bang dat een team schrijvers het verloop van de serie te veel zou kunnen be?nvloeden en een weg zouden inslaan die hij niet wilde.

  Hij kwam binnenlopen met een zak van de bakker in zijn handen. Zijn ogen vonden al snel mij. “Wat doe jij hier?” vroeg hij.

  “Werken, net als jij,” zei ik iets bitsiger dan ik bedoelde. “Sorry,” zei ik, hopend dat hij niet boos op me was.

  Hij liep naar me toe en streelde mijn haar. “Phi, je had koorts vanmorgen en was niet lekker. Ik kan ook tot jij je beter voelt de shots doen met alleen het gezin.”

  Ik schudde mijn hoofd. “Ik ben oké, echt waar,” jokte ik.

  Ik was constant doodmoe, ook al sliep ik goed. Ik was snel duizelig, had koorts en een vreemde misselijkheid. Ik schreef het af als stress of iets verkeerds gegeten, of griep.

  “Nou goed dan,” zei hij. “Maar als ik iets van zwakte zie, sleep ik je deze set af, Sophia de Witte!” beet hij bezorgd naar me toe.

  De eerste drie takes van de dag gingen goed. Toen we voor een vierde gingen, voelde ik de misselijkheid opbouwen. Ik wilde niet toegeven dat ik me niet lekker voelde, dus blufte ik me erdoorheen. Joyce keek me aan. “Phi? Gaat het echt wel?” vroeg ze. Ik knikte. “Ja joh, niks…” maar de rest kon ik er niet meer uit krijgen. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om te zorgen dat ik niet zou gaan spugen op de set en rende zo snel ik kon naar de toiletten.

  Mijn volledige ontbijt maakte een retour. Daarna was ik zo uitgeput dat ik even niet op kon staan. “Sophia?” hoorde ik Joyce zeggen. “Phi, ben je daar?” Ik kwam het toilethokje uit. “Ik zou willen zeggen zo bleek als een vaatdoek, maar die heeft meer kleur,” zei ze me ondersteunend. Ze legde haar hand op mijn voorhoofd. “Kleine verhoging,” concludeerde ze.

  “Wat nog meer naast verhoging en ontbijt dat niet wil blijven zitten?” vroeg ze.

  “Vermoeidheid?”

  Ik knikte. “Gewoon een griepje joh,” zei ik. “Ik moet even rustig gaan zitten en dan gaat het wel weer.”

  We liepen net de set weer op toen ze me aankeek. “Ben jij niet gewoon zwanger?” vroeg ze.

  Ik schudde mijn hoofd. “Welnee joh. Ik kan geen kinderen krijgen,” zei ik, proberend niet te huilen. Ik had Lucas beloofd dat ik het zou laten gaan.

  “We proberen het al twee jaar,” zei ik. “We hebben zelfs een artsonderzoek laten doen waar waarschijnlijk uitkomt dat ik onvruchtbaar ben of zo,” zei ik. Ik keek even naar Lucas. “Dat kan ik er ook nog wel bij hebben. Een waardeloze echtgenote zijn,” mompelde ik.

  “Waar komt dat vandaan?” vroeg ze. “Je wilt toch kinderen als je getrouwd bent? Jullie waren praktisch gelijk zwanger.”

  “Het lukt mij maar niet.” Ik keek even naar de grond. “En hij verdient kinderen. Wat als ik hem die niet kan geven?”

  Hij keek onze kant op en zag ons. Zijn ogen fonkelden. Het voelde voor mij alsof ik de liefde in zijn ogen niet waard was. Elke maand als ik maar niet zwanger raakte, voelde ik me minder en minder zijn liefde waard.

  Hij kwam onze kant op. “Gaat het weer?” vroeg hij, mijn slaap kussend.

  “Ja joh. Vast wat verkeerd gevallen,” zei ik.

  “Jullie hebben ons nooit verteld dat jullie proberen zwanger te worden,” zei Joyce.

  “Dat is toch ook iets tussen haar en mij?” vroeg Lucas.

  Hij keek me aan. “Hoezo?” vroeg hij met medeleven in zijn stem.

  “Als ik afga op wat ik zie, Lucas,” zei Joyce, “denk ik dat jullie iets te vieren gaan hebben.”

  “Hoezo?” vroeg Lucas weer.

  “Verhoging? Misselijk? Doodmoe? Allemaal symptomen van vroege zwangerschap,” zei ze.

  “Ja, en griep,” beet ik en liep weg. “Laat haar maar. Het is wat moeilijk geweest,” hoorde ik Lucas nog net zeggen.

  Ik plofte neer op een stoel.

  “Zo’n donderwolk opgegeten?” vroeg Jonas plagend.

  “Laat haar maar even, Joon,” riep Lucas.

  Jonas knielde bij me neer. “Wat scheelt er?”

  Ik haalde mijn schouders op. Ik wist het allemaal zelf niet meer.

  Ik had het hele jaar hoop gehad. En geloofd dat het kon. Maar nu was die wel weg. Ik had zelfs opgegeven om die testjes te doen. Twee jaar lang elke maand maar één streepje zien maakte me depressief. En ja, mijn opvoeding liet me, zoals vorig jaar, me een waardeloze vrouw voelen.

  Ik speelde even met de ster om mijn nek en keek naar Lucas en Joyce. Ze waren flink in discussie, leek het. Lucas keek boos en liep bij Joyce weg.

  This tale has been unlawfully obtained from Royal Road. If you discover it on Amazon, kindly report it.

  Ik voelde tranen opkomen. We zouden over een week of twee de uitslag krijgen of ik überhaupt ooit moeder zou kunnen worden. Ik had me neergelegd bij het idee dat ik te horen zou krijgen: “‘Sorry, mevrouw De Witte, maar u bent onvruchtbaar.’*

  Ja, we hadden het gehad over alternatieven: adoptie, donatie, draagmoeder. Maar ik wilde het zo graag zelf dragen.

  Lucas kwam weer onze kant op. Ik voelde me een lekgeprikte ballon.

  “Wat is er?” vroeg hij zacht. Ik droogde mijn tranen en zette weer een glimlach op. “Niets. Het gaat wel.”

  Een uur lang filmden we takes van mij en Jonas. Ik zag Joyce een tijdje nergens, maar die kwam ineens de deur weer in met een bruin zakje in haar hand.

  “Sophia, jij komt even met mij mee,” riep ze.

  Ik schudde mijn hoofd. Ik had geen zin in een preek. Ik wist zelf wel dat ik door alles mijn huwelijk om zeep hielp. Ik wilde nu gewoon mijn werk doen, voordat ik alles zou verliezen wat ik liefhad.

  “Kom mee,” zei ze weer. Ze liep naar me toe en trok me overeind. “Mee!” riep ze.

  Met zachte dwang bracht ze me weer naar het toilet. “Deze drie ga jij nemen,” zei ze, het zakje openmakend, waar ze al snel die voor mij inmiddels bekende testjes uit haalde.

  Ik schudde mijn hoofd. “Wil ik niet,” zei ik.

  Ik wilde niet weer een negatieve test. Dat zou alleen verder bevestigen dat ik niets waard was. Ik was al van plan dat, als de arts mij zou vertellen dat ik nooit een kind zou krijgen, om weg te lopen. Ik wilde Lucas de kans geven een waardige vrouw te vinden.

  “Kom op.”

  Ze gaf me een bekertje om mijn kleine boodschap in te doen. Daarna ging ze voor de uitgang staan. “Ik ga hier pas weg als jij die tests gedaan hebt, dame!”

  “Dan sta je hier nog wel even,” beet ik.

  Ik bevocht mijn tranen.

  “Toe, Phi,” zei ze.

  Ik schudde mijn hoofd. “Ik kan het niet, Joyce. Ik wil het niet.”

  Ze omhelsde me even. “Doe het voor mij,” zei ze.

  Na nog meer aandringen besloot ik haar maar te gehoorzamen en deed ik de testjes. Dan hield ze op met zeuren. Ik wilde niet wachten op het resultaat en gaf ze aan Joyce.

  “Zie je, negatief zoals altijd,” beet ik, ervan overtuigd dat ze negatief waren.

  Joyce bekeek ze fronsend. “Het spijt…” begon ze, maar maakte haar zin niet af.

  “Ik zou eens beter kijken,” zei ze zachtjes lachend. Ze drukte alle drie de testjes weer in mijn hand.

  Op alle drie stonden twee streepjes.

  Ze gaf me een zachte duw tegen mijn schouder. “Je was voor Lucas al geen waardeloze vrouw. Maar nu voor jezelf ook niet meer.”

  Ik durfde het even niet te geloven. Maar het waren echt drie positieve tests. Was ik echt zwanger? Ik kon het nog even niet geloven. Ik staarde weer naar de testjes. Drie keer twee streepjes. Drie keer positief.

  Op dat moment kwam het besef binnen en begon ik te huilen. Niet van verdriet, niet van vreugde, maar gewoon omdat het me even te veel was.

  Ik hoorde de deur opengaan en een paar seconden later de armen van Lucas om me heen. “Stil maar, schatje,” zei hij sussend.

  “Wat heb ik nou gezegd? ik zei haar niet te dwingen die test te doen,” beet hij. “Ik wist dat je haar alleen maar van slag zou maken.”

  “Het is al goed, Phi,” zei hij, mijn haar strelend. “Als het niet lukt, is het oké. Als we geen kinderen krijgen, zo lang ik jou heb, heb ik genoeg.”

  Joyce brak ineens in een schaterlach uit.

  “Wat is er zo grappig?” beet Lucas.

  “Dat je mogelijk dat laatste statement even moet herzien,” zei ze grinnikend.

  “Waar heb jij het over?” beet Lucas.

  Dat was wel zijn persoonlijkheid. Als hij eenmaal vastzat in een emotie, kwam hij daar moeilijk uit en leken zijn oren af en toe ook niet echt te werken.

  Ze duwde hem de positieve tests in zijn handen. “Dat bedoel ik. Maar ik laat de eer graag aan mijn vriendinnetje daar.”

  Ik was inmiddels gekalmeerd en keek hem nu aan. “Volgens die dingen daar ben ik zwanger,” zei ik nog wat nasnikkend en ergens het ook niet gelovend.

  Het kostte hem een paar seconden om het te laten doordringen, maar toen veranderde zijn blik van licht boos naar euforisch.

  Hij omhelsde me. “Ik zei het toch,” zei hij, me stevig vastpakkend. “Er is niets mis met jou. Gewoon geduld.”

  Joyce kwam breedlachend bij ons staan. “Gefeliciteerd, hè,” zei ze. “Ik wist het wel. Symptomen klopten.”

  “Goed, Lucas. Nu gaat je vrouwtje een beetje misselijk blijven, dus filmen duurt misschien wat langer,” zei Joyce grijnzend.

  Hij lachte zachtjes en pakte mijn hand. “Dat komt wel goed,” zei hij.

  “Een probleem is er wel,” zei hij, terwijl we het toilet uit stapten.

  “Wat, dat jij een vrouwentoilet binnenstormde?” zei Joyce grijnzend.

  Lucas rolde even met zijn ogen. “Ik bedoel met de baby, slimmerd!” riep hij, waardoor iedereen op de set ineens stilviel.

  “Hannah kan niet echt zwanger worden als ze geen vriend heeft,” zei hij.

  Hij keek rond. “Ja, wat?”

  Ik lachte zachtjes. “Ik denk dat ze je gehoord hebben,” zei ik. “Kom.” Hand in hand liepen we naar de rest.

  “Ik kan het maar beter gelijk vertellen,” zei ik. “Ik ben zwanger.”

  Op dat moment drong het tot me door. Ik was zwanger. Ik zou een baby krijgen. Ik voelde nu wel de tranen van geluk over mijn wangen biggelen.

  “We krijgen een kind,” zei ik. Lucas trok me in een omhelzing en fluisterde zacht kalmerende dingen in mijn oor.

  “Eindelijk,” zei ik. “Eindelijk ben ik zwanger.”

  De cast en crew juichten kort voor ons en omhelsden me.

  “Hoe ver al?” vroeg Jonas.

  “Dat weet ik niet. Ik weet het zelf pas, uh, drie minuten?”

  Jonas sloeg zijn broer speels op de arm. “Goed bezig, joggie!” riep hij. Lucas lachte zachtjes met hem mee.

  “Alleen, hoe zorgen we dat het de serie niet in de weg loopt?” vroeg hij.

  “Drie mogelijkheden,” zei Jonas. “Hannah krijgt een vriend — ik stel voor onze regisseur.”

  Lucas schudde lachend zijn hoofd. “We verbergen haar achter grote truien, tassen, props, en negeren het.”

  Lucas schudde zijn hoofd. “Wat als Linda zwanger wordt?” zei Lucas.

  “Een vierde kind voor de familie Klein, wat de familiedynamiek hilarisch om kan gooien,” zei Jonas. “Waar Jannik dan helemaal gek van wordt, want ja, hij is niet meer de baby van de bunch. Cara gaat moederen, en Mick vindt het gewoon stom. ‘Waarom nog zo’n rotkind?’”

  Lucas knikte. “Precies. En de laatste 14 afleveringen kunnen we daar naartoe werken. Dan kan het geboren worden in het derde seizoen, als we er nog een krijgen,” zei Lucas met hernieuwde energie. “Al moeten we jou dan wel wat verstoppen achter dingen.”

  Hij kuste me. “Maar we komen er wel uit.”

  De rest van de dag filmden we zoveel mogelijk. Lucas had bedacht dat Hannah van Cara een slobbertrui zou krijgen die zo lekker zat dat ze er gelijk meer bestelde, zodat ze die lekker vaak kon dragen. Zo zou mijn baby redelijk lang verborgen kunnen blijven.

  Twee weken later belde onze vruchtbaarheidsarts dat we langs konden komen.

  “Ik steek maar gelijk van wal,” begon hij. “Er is niets mis met jullie. Beiden zijn jullie prima vruchtbaar.”

  Lucas knikte en kuste mijn hand. “Daar zijn we inmiddels van doordrongen,” zei hij lachend.

  “Hoezo?” vroeg de arts.

  “We vonden het zo vervelend om af te zeggen, maar,” begon hij.

  “Ze is zwanger,” vulde hij glunderend aan.

  “Nou, wat een geweldig nieuws! Zal ik een echo voor jullie maken? Dat was ik sowieso al van plan.”

  Ik knikte enthousiast. Hij leidde me naar een behandeltafel, spoot gel op mijn buik en zette er een apparaatje op.

  Na een minuutje vulde de ruimte zich met een ritmisch gebonk.

  “Twee maanden al, zeg. Een maand na ons onderzoek begonnen,” zei de arts glimlachend. “Sterk hart. Prachtig.”

  Hij keek me aan. “Goed voor jezelf zorgen, voldoende rust, niets doen wat je normaal ook niet zou doen. Gezond eten, goed drinken.” Ik knikte.

  “Vermijd cafe?ne, geen rood vlees. Dan komt het allemaal goed,” zei hij. “Ik zal jullie doorverwijzen naar een bevriende gynaecoloog. Die zal de rest goed ondersteunen.”

  Hij haalde het apparaatje weg. “Dan rest mij te zeggen: van harte gefeliciteerd.”

  Ik glimlachte. Voor het eerst in tijden voelde ik me weer in orde — nou ja, op de symptomen na dan. Maar die nam ik voor lief.

  Lucas nam me in zijn armen.

  “Als jullie een tweede overwegen, kan ik jullie weer bijstaan, mocht dat nodig zijn,” zei hij.

  We bedankten hem voor alles en gingen naar huis. De kinderkamer die we hadden laten bouwen, zou dan toch eindelijk echt gebruikt gaan worden.